Wordt het ooit nog weer röstig?

Stikstof, luchtvervuiling en alle narigheid van disse tied. De vingertjes uut Den Haag wiest al heel rap noar de boeren. Det is het ok het makkelijkste. Ne relatief kleine groep diet gen tied hef um tegengas te geven. Zie hadden der alleene gen rekkening met geheulden det zelfs die boeren nog kunt protesteren. De boeren halveren, hoe stom kun ie weazen.Massaal trökken ze noar het Malieveeld. Doar mochten maar viefenzeuventig trekkers stoan. Eén zo’n jonge boer trok ter zich niks vanan. Het was ôk stadse betutteling. Hij reed dwars duur de omheining. De plietsie kreeg in de smiezen det het eerns was en binnen de kortste keren stonden der vierhonderdenvieftig op det groote veeld. Iedereene kon zien zegje doon, maar gen politiek geneuzel veur eigen gewin. Het was de meest indrukwekkende demonstratie van de leste joaren. En wat noe. De snelheid van het verkeer wordt een klein betje trugge brach en de boeren diet wilt of moet stoppen kriegt, op vriewillige basis, ne regeling. Probleem op gelost. Verget het maar. Doar bint zo völle dinge die we te veer duur hebt loaten scheeten. Doar zölt drastische dinge motten gebuuren en gen zaken diet bie de grenze ophoolt. Gen moatregelen diet de boer loat stoppen en de bouw deur loat goan. Gen moatregelen woet de ene helfte van Europa opdreeit veur de andere helfte. Gen moatregelen woet wie onze agrarische kennis kwiet raakt en zeet det ze kilometers veerderop, op ne völle ongezondere meniere vedan boert. Onze boeren verdeent daw we ze steun geeft. Wie kunt meer genieten van mooie greune weidens en veergezichten, dan van al die betonnen blokkendeuzen en rokende industrie. Doar is wark te doon in Den Haag. Het probleem van disse wereld is völle grötter dan det van die boeren op den speeldenknop op de wereldkaarte van ons kleine Nederland. As iedereene op dezelfde meniere zollen warken as in Nederland, was ter al ne hoop gewunnen. Nee, ech röstig wordt het nooit weer.