Bathmensekrant.nl is een uitgave van Artzet Media en heeft als doelstelling het dagelijks nieuws uit het verspreidingsgebied van de Bathmense Krant te brengen in de vorm van een online krant.

Boekwinkel Nick de Negro gaat sluiten

BATHMEN – Op dinsdag 18 augustus is de kantoorboekwinkel met Postkantoor en ING-service punt aan de Deventerweg 1 voor de laatste keer open. Meer dan 15 jaar heeft ‘Nick’,zoals de meeste inwoners van Bathmen hem kennen, als zelfstandig ondernemer de boekwinkel, het postkantoor en het ING-service punt gerund. Met z’n 23 jaar toen een van de jongste ondernemers in het dorp.

Klik hier voor het hele artikel

Bert de Lange hangt schaar aan de wilgen

BATHMEN –  Na meer dan 60 jaar neemt Bert de Lange afscheid van zijn geliefde kappersvak. Als 16 jarige jongen begon hij in het kappersvak en in 1974 openden Bert & Marly aan de Looweg de eerste dames & heren kapsalon in Bathmen. Enkele jaren later kwam daar een 2e zaak in Colmschate bij. In de jaren 80 verhuisden zij naar de Molenstraat 3B.

Klik hier voor het hele artikel

Hoedje van papier

‘Heb je dan geen hoedje meer, maak er een van bordpapier…’ De grote mode van nu: een hoofddeksel dragen. Het kan een muts, sjaal, hoed of petje zijn en beschermt je huid en haar tegen de zon. Een hoofdbedeksel hadden mijn ouders altijd voorhanden. In het hooiland droeg mijn vader een’ zunnehood’ . Die hoed had een grote rand, was licht in gewicht en leek op gevlochten stro, ook wel ‘strooienhood’ genoemd. Vrouwen hebben in ‘t verleden kleinere hoedjes gedragen. Ik heb alleen de grote boeren zakdoek meegemaakt. Je zag ze in blauw en rood, met verschillende motieven. Wit was het beste, wit kaatste het zonlicht terug. Ze werden vastgestrikt onder de haarknot, of er was aan de vier punten een knoop ingelegd. Hoofdzaak was, dat je geen heet hoofd kreeg.  ”Wel –  alle –  deksels wat wisten ze vroeger veel.” Op een keer –  tijdens een fietstocht op een snikhete dag met felle zon – had ik een rode zakdoek  met witte stippen opgedaan. Met  ‘knuppen’ aan de punten, net als als op het land. Er riep iemand: ”Hé, daar fietst een paddenstoel”

Vaderdag

Hoe mooi kan het weazen. Gelukkig het weer warkt met. Wie kunt buuten zitten. Netuurlijk alles op anderhalve meter. Het is zinvol zegt de notabelen. In Den Haag magt ze eerst neet demonstreren tegen de corona moatregelen en dan weer wel. Vanof Schiphol vleegt ze met koppels teglieke deur de douane op weg noar, ja zeg het maar. Noa de vakantie waaiert ze allemoal weer uut oaver het hele land. Wie hebt met al die corona toestanden al mennigen verjeurdag oaver esloane. De schrik zit er goed in. Het virus is ter nog altied, maar deur alle moatregelen, is het een eind terug gedrungen. Wat een toestand, maar het brach ons ook nieje inzichten. De lucht was in één keer völle schoner, de files waren vôt en de economie krump in mekaar. Het verdreet gung min of meer langs oen hen. Ie lazen het in de krante. Begraffenissen, allemoale in een kleine besloten kring. Condolaties waren in één keer niet meer meugelijk. Veur de allereerste keer hebt wie ne dienst veur nen overledene via het internet kunnen volgen. Doar woer der honderden hadden motten zitten was het noe een leuige ruumte met een man of twintig. Ie volgt het statische beeld in die holle zaal. Eaven denk ie dat ie der bie bint, mà dan wordt het beeld zwart en is de dienst veurbie. De nieje tied, in plaats van ne condolatie, nen erehaag in de stroate woer de gestorvene al zien leaven hef geleefd en gewoond. Indrukwekkend, moesstille, de leste ere, allemoal op anderhalve meter ofstand. Toch, loat wie hoppen det het leaven weer wordt as eerder. Doar bint de kinder met de vaderdagkedootjes. De slieters hebt het good gehad en opa kan weer een tiedje vedan. De bakpanne steet an. Het vleis knistert in het vet en iedereene geniet. Dan stoat er twee paar kinderoogen veur oe. “Opa magge wie oen ne knuffel geven?” Het meuiste kedoo veur vaderdag. Oen harte slöt ne slag oaver en ie weet weer wat het echte leaven is.